Informacja

Uwaga !!!

Drodzy czytelnicy ponieważ na razie brak mi weny zawieszam bloga do 05.10. 2014. r. gdyż może wraz z serialem powróci mi wena, z reszto zawsze najlepiej mi się pisało po obejrzeniu odcinka serialu. Bardzo też przepraszam ze wcześniej nie napisałam tej informacji miałam nadzieje że na coś wpadnę a tu nic więc czekajcie cierpliwie bo NA PEWNO POWRÓCĘ. Pozdrawiam Autorka. ;)

PS. W międzyczasie zapraszam na bloga „Miłość jak ogień” który jest o Jace i Clary z Darów Anioła. Oto Link: http://jace-love-clary.blogspot.com/

Oraz na bloga „Spełnione marzenia” jest to historia o romansie zwykłej dziewczyny z jej ulubionym aktorem Jamiem Campbellem Bowerem. Oto Link: http://jamie-you-are-my-dream.blogspot.com/

Konkurs

Uwaga wkrótce nowy rozdział a do tego czasu piszcie w komentarzach lub na czacie pomysły na to jaką moc mogła zyskać Carmen dzięki temu że Chris ją uzdrowił. Najlepsze trzy pomysły pojawią się w rozdziałach.

Rozdział 16: Powrót i Niespodziewana wizyta

Damon:

Siedziałem w salonie ze szklaneczka burbona w ręce i rozmyślałem nad tym jak spędzić z Eleną dzisiejszy wieczór. Szansą na odzyskanie jej było sprawienie by ten wieczór był magiczny, postanowiłem więc iż tej nocy zabiorę ją do restauracji „Red Rose” gdzie byliśmy podczas naszej podróży poślubnej.

Elena:

Za niecałe pół godzinki miał przyjść po mnie Damon a ja nawet jeszcze nie wiedziałam co na siebie założe denerwowałam się bardziej niż jakbym szła na pierwszą randkę, ale w końcu przecież ten wieczór ma zadecydować co będzie dalej z naszym małżeństwem, po jakichś 15 minutach wybrałam w końcu niebieską obcisłą sukienkę po czym zrobiłam makijaż, włosy związałam w kucyk, i założyłam sukienkę oraz biżuterie i właśnie wtedy usłyszałam dzwonek do drzwi a serce zabiło mi jeszcze mocniej.

- Mamo! Tata już jest! - usłyszałam z dołu głos syna

- Dobrze już idę! - krzyknęłam po czym założywszy szpilki wzięłam głęboki wdech i zaczęłam schodzić po schodach a na ich końcu czekał na mnie Damon patrzył na mnie tak jak w dniu naszego ślubu wiedziałam że wciąż mnie kocha tak samo mocno jak ja jego.

- Witaj piękna – powiedział uśmiechając się uwodzicielsko

- Podoba ci się? - zapytałam

- Tak jest cudowna

-Chodźmy już, a! Chris postaram się późno nie wrócić dasz sobie rade prawda?

- Mamo nie jestem już małym dzieckiem idźcie już ja sobie poradzę.

- No dobrze - powiedziałam po czym wyszliśmy – więc do kąt mnie zabierasz

- Zobaczysz- powiedział tajemniczo

- No nie, nic się nie zmieniłeś wiesz przecież jak nienawidzę niespodzianek

- Wiem ale mówiłem ci kiedyś że będę ci je robił przez całą wieczność więc siak czy owak musisz się przyzwyczaić – słysząc to uśmiechnęłam się gdyż przypomniałam sobie jak powiedział mi to gdy zabierał mnie do Toskanii po chwili

nawę nie zauważyłam kiedy znaleźliśmy się przed restauracja do której Damon zabrał mnie na podroży poślubnej. Przestraszyłam się bo niedawno dowiedziałam że bardzo często grywa tam Jack wraz ze swoim zespołem a znając moje szczęście natknę się na niego i kolejna awantura gotowa a nie chce by ktokolwiek popsuł mi ten wieczór. Musiałam jakoś namówić Damona na inną restauracje.

- Nie Damonie proszę tylko nie tu

- Dlaczego?

- Po prostu, nie mam ochoty na jedzenie przejdźmy się jeszcze

- Och Eleno nie kłam wiem że on tu często grywa i dlatego nie chcesz tu iść – powiedział czym mnie zaskoczył

- Skąd wiesz?

- Mam swoje źródła

- No tak Chris, a jeśli wpadniemy na Jacka, nie chce by popsuł ten wieczór

- Wiem dlatego właśnie chce tam iść

- Co? nie rozumie?

- Chciałaś dowodu więc ci go dam

- O nie, nie będziesz urządzał awantur

- Och Eleno nie chce się awanturować tylko dać ci dowód więc wejdziesz sama czy mam cie wnieść do środka.

- Już dobrze, dobrze – powiedziałam po czym wraz z Damonem weszłam do restauracji bałam się tego co może się stać jeśli znów spotkamy Jacka gdy usiedliśmy przy stoliku Damon zamówił wino takie samo jak tego wieczora gdy byliśmy tu po raz pierwszy kiedy kelner przyniósł wino Damon poprosił mnie do tańca.

- Zatańczysz – zapytał uśmiechając się szeroko

- Oczywiście – odpowiedziałam uśmiechając się, kiedy tańczyłam wtulona w ramiona Damona czułam się tak cudownie zupełnie jakbyśmy nigdy się nie rozstali, chciałabym by ta chwila trwała wiecznie – kocham cie - szepnęłam mu do ucha Damon zaś usłyszawszy to ode mnie odsuną się troszkę by móc spojrzeć mi w oczy

- A ja ciebie Eleno – powiedział po czym mnie pocałował i właśnie w tym momencie skończyła się piosenka więc wróciliśmy do stolika kiedy tylko usiedliśmy zaczęliśmy rozmawiać o tym co jest między nami i o naszej przyszłości.

- Więc Eleno skoro mówisz że mnie kochasz, to czy ma to oznaczać że mam jeszcze szanse was odzyskać

- Damon posłuchaj Chrisa nigdy nie straciłeś a co do mnie to owszem kocham cie i bardzo pragnę twojego powrotu ale wciąż nie jestem pewna czy to nam się uda

- Uda się zobaczysz tylko musisz dać nam szanse

- Damonie musisz coś wiedzieć ja... - zaczęłam lecz nagle nam przerwał znajomy mi głos a mianowicie był nim Jack

- Mogę prosić do tańca – zapytał nie zwracając nawet uwagi na Damona

- Niestety ale jestem w towarzystwie – odpowiedziałam ułatwiwszy swoja dłoń na dłoni Damona

- Proszę cie Eleno twój towarzysz może się nie pogniewa – naciskał Jack a ja byłam pewna ze Damon zaraz wybuchnie i urządzi awanturę lecz on powiedział coś co mnie zaskoczyło

- Idź kochanie jak wrócisz dokończymy rozmowę – powiedział Damon pomyślałam ze to chyba tak chce mi pokazać ze mi ufa więc się zgodziłam i ruszyłam z Jackiem na parkiet

- Co tu robi ten facet? Myślałem że się rozstaliście i dasz mi szanse – powiedział Jack podczas naszego tańca

- Tak rozstaliśmy się ale wciąż go kocham a on mnie i chcemy spróbować od nowa poza tym nawet gdybyśmy tu byli by całkowicie to zakończyć to i tak nie byłabym wstanie dać ci szansy bo zawsze byłby tylko Damon

- Ale to przecież on cie zostawił przynajmniej tak mówiłaś

- Tak i teraz on chce mnie odzyskać a ja zamierzam mu na to pozwolić

- Ale nie sadzisz że ze mną było by ci lepiej? - powiedział Jak a jego ręka zaczęła zjeżdżać na moje pośladki

- Nie Jack – powiedziałam i w tym momencie pojawił się przy nas Damon

- Odbijany – powiedział hardo biorąc mnie w ramiona i wpijając się w moje usta

- Ej... - usłyszeliśmy głos Jacka

- Odwidzenia Jack – powiedziałam po czym ciągnąc Damona do wyjścia dodałam - chodźmy z stąd w milsze miejsce – na te słowa Damon się uśmiechną po czym ruszyliśmy do wyjścia

- To gdzie chce panie iść

- Nie wiem myślałam ze masz jeszcze jakieś plany

- Mam ale na potem na razie ty powiedz gdzie chała byś się znaleźć a tam cie zabiorę

- W jakieś magiczne miejsce gdzie będziemy sami – powiedziałam uśmiechając się on zaś słysząc to odwzajemnił uśmiech

- Chyba znam jedno takie miejsce – powiedział po czym złapał mnie za rękę i ruszyliśmy przed siebie

Chris:

Siedziałem właśnie w domu i oglądałem telewizje a przy tym rozmyślałem nad tym czy ojcu uda się przekonać matkę by dala mu szanse na powrót, gdy nagle posłyszałem dzwonek do drzwi czyżby tak szybko wrócili – pomyślałem po czym poszedłem otworzyć jednak okazało się że to nie była matka tylko dziewczyna której uratowałem życie „cholera jak ona mnie znalazła” - pomyślałem pierwsze co przyszło mi teraz do głowy to udawać że jej nie znam, mimo iż była taka piękna.

- Słucham – powiedziałem otwierając drzwi

- Przedobry czy to ty jesteś Chris Salvatore

- Tak a o co chodzi -

- Wybacz że tak późno się zjawiam muszę z tobą porozmawiać mam nadzieje że mnie pamiętasz

- Wybacz ale nie za bardzo – skłamałem

- Mam na imię Carmen uratowałeś mi życie w Mistyk Falls przyjechałam ci podziękować

- A to ty byłaś tą kelnerką

- Tak

- Spoko to nic takiego

- Jest coś jeszcze ale czy możemy pogadać w środku

- Tak jasne wejdź – powiedziałem zapraszając dziewczynę do środka wiedziałem ze to nie rozsądne ale nie miałem wyjścia jeśli cokolwiek wiedziała o moim darze nie mogłem rozmawiać z nią o tym na zewnątrz

gdy tylko weszła poszliśmy do mojego pokoju usiadłem na skraju łóżka a ona na fotelu w rogu pokoju

- Więc o co chodzi - zapytałem

- Wyjaśnij mi oprócz tego że uratowałeś mi życie to coś ty zrobił

- To znaczy co masz na myśli?

- To – powiedziała hardo, po czym stając przede mną i ściągając koszulkę tak że została w samym staniku

- Wow nie za szybko – rzuciłem odwracając wzrok

- Bardzo śmieszne, nie strugaj dżentelmena tylko spójrz i wyjaśnij mi coś ty mi zrobił i czy to kiedykolwiek się podzieje – usłyszawszy jej słowa spojrzałem na nią a na miejscu w którym położyłem wtedy dłoń by ją uratować widniał jakby tatuaż w kształcie skrzydeł anioła nie wierzyłem własnym oczom więc podszedłem bliżej

TATUAŻ

- Mogę ? - zapytałem wyciągając rękę by dotknąć tatuażu

- Tak – odpowiedziała niepewnie gdy tylko delikatnie dotknąłem tatuażu on zabłysł widząc to natychmiast odskoczyłem od dziewczyny

- Cholera co jest– przekląłem przerażony – ok spokojnie ubierz się, jak tylko wrócą moi rodzice to z nimi porozmawiam może moja matka będzie wiedzieć o co tu chodzi a póki co zatrzymasz się u nas zgoda?

- No dobrze – odpowiedziała dziewczyna

Elena:

Damon i ja siedzieliśmy właśnie na plaży byliśmy tam tylko my wtulona w jego ramiona rozmyślałam, muszę przyznać że wieczór był idealny Damon naprawdę się postarał widać że mu bardzo zależy.

O czym myślisz? - zapytał

- o tobie, o nas, i o tym co nas czeka

-wiec może dokończymy nasza rozmowę jestem ciekaw co takiego chciałaś mi wyznać

- Chciałam powiedzieć ze nie wiem jak ty ale ja próbowałam po naszym rozstaniu z kimś się spotykać lecz i tak nic z tego nie wyszło

- Czemu?

- Bo na żadna z dwóch randek nie dotarłam – powiedziałam zaś Damon słysząc te słowa tylko się uśmiechną - a ty spotykałeś się z kimś tylko bądź szczery

- Ja, tak od czasu do czasu, ale po minucie wychodziłem i zostawiałem pannę samą w barze – powiedział

- Czemu myślałam że znajdziesz sobie kogoś

- Może i bym znalazł ale żadna nie byłaby tobą kochanie – słysząc to uśmiechnęłam się i wpiłam w jego usta a już po chwili kochaliśmy się na plaży

Damon:

- Damonie - szepnęła

- Słucham kochanie

- Chce byś wrócił do domu tak bardzo tęsknie

- Dobrze ale najpierw... - zacz po czym sięgając do swoich spodni wyciągną z nich moją obrączkę i pierścionek zaręczynowy – musisz się zgodzić ponownie zostać panią Salvatore

- A nią nie jestem ? Myślałam że nie dałeś mi rozwodu

- Owszem i nigdy nie zamierzałem ale chciałbym odnowić nasze śluby więc jak zgadzasz się

- Ok – powiedziała uśmiechając się i kiwając głową a ja założyłem jej pierścionek i obrączkę na palec – Kocham cie - szepnąłem

- Kocham cie- odpowiedziała a po chwili dodała – wiesz co chyba powinniśmy już wracać

- Eleno proszę jeszcze nie Chris da sobie radę nie jest już dzieckiem

- Wiem ale chce już wracać i chce byś wrócił razem ze mną

- No dobrze – powiedziałem po czym ubrawszy się wróciliśmy do domu.

Rozdział: 15 part 2: Druga szansa

Na początku chciałam powiedzieć iż dedykuje ten rozdział współautorce rozdziału i przesyłam jej WIELKIE podziękowania.

dzięki Maryś bez ciebie bym nie dała rade. ;) 

***

Kiedy człowiek się zakochuje, jego życie nieodwracalnie się zmienia i choćby nie wiedzieć jak się próbowało, to uczucie nigdy nie zniknie.

Nicholas Sparks

DAMON:

Nadszedł dzień mojego spotkania z Chrisem, dzięki Elenie nareszcie miałem szanse na rozmowę z nim, umówiliśmy się na 16:00 w restauracji, do której zabrałem Elenę podczas naszej podroży poślubnej, czekając na Chrisa wspominałem tamte wspaniałe chwile lecz wiedziałem że one już nie powrócą. Po jakiś 30 minutach wyrwał mnie z zamyślenia głos Chrisa.
- Witam pana – usłyszałem za sobą głos syna.
- Auć to boli synu - rzuciłem gdy tylko usłyszałem słowo ,,Pan'', którego tak strasznie nienawidziłem. Było widać bardzo dokładnie, że Chris nie jest zadowolony ze spotkania i nawet nie starał się tego ukryć.
- Spotkałem się z tobą tylko dlatego że matka mnie o to prosiła. - wydukał obojętnie i zamówił sobie szklankę wody.
- Co tam u was ? - zapytałem zaciekawiony, lecz mój syn przewrócił tylko oczami.
- Nie udawaj, że Cię to obchodzi - powiedział zirytowany.
- Ależ obchodzi mnie Chris - odparłem próbując załagodzić napięcie pomiędzy mną, a moim synem.
- Gdybyśmy Cię obchodzili, walczył byś o mamę i nie pozwolił nam odejść - powiedział z ogromnym wyrzutem w głosie i głośno westchnął.
- Nie spostrzegaj tego w taki sposób - pisnąłem wręcz błagalnym tonem głosu.
- A jak mam to spostrzegać ? Inaczej nie umiem - odpowiedział zdenerwowany i upił łyk wody.
- Kocham Twoją matkę. Ona dokonała sama wyboru nie chciałem by robiła coś na siłę - wyjaśniłem starając się by moje wytłumaczenie zabrzmiało dość sensownie.
- Wiec wytłumacz mi, skoro ja kochasz, a ona ciebie to czemu się rozstaliście - rzekł coraz bardziej doszukując się prawdy.

- Chris to skomplikowane - szepnąłem bezradnie. Nie wiedziałem jak mam mu to wszystko wyjaśnić by zrozumiał.
Dla mnie nie jest skomplikowane ! - syknął wyprowadzony z równowagi.
- Spokojnie nerwami nic nie wskórasz - mruknąłem i przeczesałem ręką włosy.
- Słuchaj albo się kogoś kocha albo nie, a wiem że ona ciebie kocha wiec walcz o nią. Ona Cię potrzebuje - mruknął lekko drżącym głosem Chris
- Co masz na myśli mówiąc potrzebuje ?- zapytałem, a moje ciało zalała fala nadzieji na odzyskanie Eleny.
- Mam na myśli to, że nie mogę już słuchać jak płacze po nocach - wyjaśnił i upił kolejny łyk wody.
- Na dodatek jeszcze pojawił się ten koleś, który ją nagabuje - powiedział, a mnie coś uderzyło. Muszę jak najszybciej się z nią zobaczyć.
- Nie skończy się to dla niego dobrze - warknąłem zaciskając ręce w pięści. Słysząc moje słowa Chris się roześmiał
- Co Cię tak bawi ?-zapytałem zdumiony jego nagłym zachowaniem.
- Nic takiego - wydukał próbując opanować swój nagły atak śmiechu. Po prostu pomyślałem jaki ojciec taki syn. Ja już mu przywaliłem-wyjaśnił, a ja zaśmiałem się pod nosem.
- W końcu moja krew - rzuciłem i w tej samej chwili, w ten sam sposób przeczesaliśmy sobie ręką włosy. Gdy to zobaczyliśmy oboje wybuchliśmy śmiechem. - Tak bardzo brakowało mi wspólnych rozmów z Chrisem.

- Cieszę się, że mogłem Cię zobaczyć - mruknąłem szczęśliwy.
- A ja ciebie i przepraszam za to co wcześniej mówiłem - powiedział Chris obejmując mnie
- Nie szkodzi to ja przepraszam synu
tato jeśli wciąż kochasz matkę mogę pomóc ci ja odzyskać

- Ale jak chcesz mi pomóc - zapytałem Chrisa gdy wychodziliśmy już z restauracji
- Wytłumaczę ci po drodze odprowadź mnie
- Z chęcią-mruknąłem zadowolony

Następnego dnia

CHRIS:

- Mamo przyjdzie dziś do mnie Clara. Zrobiła byś skromną kolację? - zapytałem modląc się w duchu by plan się powiódł.
- Tak ale najpierw powiedz mi czy ty i Clara jesteście razem
- Nie wiem to jeszcze niepewne ale chciałbym byś ja poznała
- Na którą mam zrobić kolację ? - spytała szukając czegoś w lodówce.
- Na 19 - powiedziałem mając nadzieje że wszystko wypali
- Już się robi! - zakrzyknęła entuzjastycznie moja matka i poczochrała dłonią moje kruczoczarne włosy.
Odetchnąłem z ulgą na razie wszystko szło po mojej myśli gdy tylko matka zaczęła robić kolacje ja po cichu poszedłem poszukać w jej księgach zaklęcia dzięki któremu uwiężę w domu ją i ojca zwykle zamkniecie drzwi na klucz w ich przypadku nie zadziała w kącku matka jest po części czarownica wiec bez trudu poradziła by sobie z zamkiem ale zdałem też sobie właśnie sprawę że z zaklęciem z księgi też sobie poradzi więc postanowiłem napisać własne z tym zaklęciem nie pójdzie jej tak szybko gdyż musiała by je najpierw znać pomyślałem kończąc pisać, wiedziałem że ja będę podtrawił je rzucić gdyż ostatnio moje moce wzrosły i stałem się silniejszy lecz matka o tym nie wiedziała.
Gdy wreszcie zaklęcie było gotowe przystąpiłem do działania i zacząłem je wypowiadać.

ZAKLĘCIE:
„Gdy uwięziony zostaniesz z tymi co prawdy się domagają, serce i myśli się otwierają, Od teraz przez dobę usłyszane zostaną myśli skrywane,niechaj się w słowa twe myśli przemienią, osoby w tym domu będące usłyszą o miłości swej prawdy słów tysiące, a uczucia skrywane niech widocznymi się staną”

- Gotowe - szepnąłem zadowolony gdy wypowiedziałem zaklęcie.
po czym spojrzałem na zegarek dochodziła 19:00 nie mogłem uwierzyć że aż tyle mi to zajęło nagle rozległ się dzwonek do drzwi i usłyszałem jak matka idzie otworzyć nie mogłem pozwolić by zobaczyła ojca nim ten wejdzie do domu
- ja otworze - krzyknąłem po czym dodałem - idź usiądź mamo zaraz dołączymy
Matka uśmiechnęła się do mnie i wróciła do jadalni. Odetchnąłem z ulgą, gdy otworzyłem drzwi zobaczyłem ojca
- Cześć - przywitałem go z uśmiechem na twarzy.
- Wejdź matka jest w jadalni a ja wychodzę na noc do kumpla teraz wszystko zależy od ciebie - powiedziałem klepiąc ojca po plecach i wychodząc

DAMON:

- Chris gdzie wy się podziewacie - usłyszałem głos nadchodzącej Eleny
- Już idziemy! - krzyknąłem lekko poddenerwowany.
gdy zawołałam Chrisa odezwał się Damon ale to przecież nie mógł być on, to nie możliwe pomyślałam. Zamarłam gdy go zobaczyłam.
- Damon? Co ty tu robisz? - zapytałam zaskoczona
- Naprawdę miło mnie witasz przecież zaprosiłaś mnie na kolacje rodzina
- Co o czym ty mówisz jaką kolacje? - zapytała zdziwiona
- No przecież zaprosiłaś mnie na kolację - wydukał udając zmieszanie, po czym dodał - Chris mówił żebym przyszedł bo chcesz ze mną porozmawiać
- No to wszystko jasne mnie powiedział że zaprosił dziewczynę i chce mi ja przedstawić zabije tego dzieciaka powiedziałam po czym wściekła skierowałam się do pokoju Chrisa krzycząc

– Chris!!!

- Eleno nie krzycz nie ma go właśnie wyszedł
- Oszukał mnie! - warknęłam zdenerwowana.
- On chciał dobrze - próbował go usprawiedliwić Damon.
Nie broń go, niech on tylko wróci do domu to dam mu niezłą szkołę
- A my Damonie nie mamy o czym rozmawiać, wszystko już zostało powiedziane niepotrzebnie się tutaj zjawiłeś, więc lepiej będzie jak już pójdziesz - rzuciłam hardo i wzięłam głęboki wdech, starając się opanować targające mną uczucia.
- Dobrze jak chcesz - powiedział zdenerwowany, a za razem rozczarowany otworzył drzwi. Już chciał wychodzić gdy napotkał opór.
- Co jest do cholery? - powiedział zdziwiony.
- Niemożliwe - powiedziałam nie wierząc własnym oczom sama podeszłam, próbując wyjść, lecz napotkałam taki sam opór jak Damon.
Od razu wzięłam telefon i wykręciłam numer do syna. Chris odebrał po kilku sygnałach.
- Możesz mi wyjaśnić coś ty zrobił ? - warknęłam wyprowadzona z równowagi.
- Jak to co? na dziś zwolniłem ci chatę, ja nocuje u kumpla, a i życzę wam miłej zabawy mamo - zachichotał pod nosem i się rozłączył.
- Co za smarkacz! - warknęłam próbując się opanować
- A ja tam jestem mu wdzięczny - powiedział Damon podchodząc i kładąc dłoń na moim policzku był tak blisko, tak bardzo chciałam go pocałować lecz musiałam się opanować.
- Wiem, że chcesz mnie pocałować-mruknął i przybliżył się do mnie
- Masz racje chce, ale nie mogę - szepnęłam i strącając jego dłoń odwróciłam się by uciec do sypialni lecz nim zdążyłam tam dojść Damon staną mi na drodze
- Możesz - szepną po czym bez ostrzeżenia wpił się w moje usta, odwzajemniłam pocałunek lecz oderwawszy się od niego wyminęłam go i uciekłam po chwili Damon przyszedł do sypialni z szelmowskim uśmiechem na twarzy.
- Nie powstrzymuj się kochanie - mruknął zalotnie i cmoknął mnie w czubek nosa.
- Nie mogę - pisnęłam i odeszłam od niego.
- Ale dlaczego? Nie kochasz mnie już? - zapytałem rozczarowany
- Kocham, ale obiecałam że pozwolę ci odejść i właśnie dotrzymuje obietnicy - odpowiedziałam smutnie.

ELENA:

- Ale ja nie chce odchodzić, chce być z tobą Eleno - krzyknął i ponownie wpił się w moje usta, całował mnie z ogromną namiętnością.
- Tak strasznie za Tobą tęskniłem - wydukał między pocałunkami.
- Niech cie szlag Damon - powiedziałam oderwawszy się ode niego spojrzałam mu w oczy i popchnęłam go na łóżko siadając na nim okrakiem ściągałam bluzkę i dodałam - będę tego żałować - po czym wpiłam się w usta Damona. Zamruczał z zadowolenia a serce zaczęło walić mi jak młotem tak samo jak i jemu wiedziałam co zaraz się wydarzy nawet się nie obejrzałam a już się kochaliśmy to była chyba najdziksza noc jaką z nim przeżyłam kochał mnie a ja jego i on o tym wiedział. Damon był najgorszą a zarówno najlepszą rzeczą która spotkała mnie w życiu.

DAMON:

Elena i ja kochaliśmy się całą noc byłem taki szczęśliwy teraz już wiedziałem że wszystko będzie tak jak kiedyś lecz gdy się obudziłem Elena leżała wtulona w moje ramiona nagle poczułem na swoim torsie spływające po jej policzkach łzy które próbowała przede-mną ukryć...
- Skarbie co się stało? - zapytałem z troską w głosie przyciągając ją do siebie i całując w czubek głowy
- A jak myślisz ? obiecałam sobie że to już nigdy się nie wydarzy - powiedziała z wyraźnym wyrzutem.
- Och skarbie nie masz czego żałować - rzuciłem i obsypałem jej szyję milionami pocałunków
- Właśnie że mam jak ty to sobie wyobrażasz ? mam wrócić i nie minie tydzień ty znów będziesz mnie oskarżał o jakieś romanse to nie ma sensu - rzuciła oburzona i zaczęła się ubierać...
- Dlaczego Ty wszystko tak rozpamiętujesz ? Minęło wystarczająco dużo czasu bym zaczął żałować tego wszystkiego! - powiedziałam zrywając się z łóżka i podchodząc do niej.
- Ja nie mogę o tym zapomnieć-odparła i osunęła się ode mnie. Poczułem to samo ukłucie w sercu gdy się rozstawaliśmy ale teraz nie dam za wygraną.
- Wiem co ci obiecałem i wiem że złamałem tą obietnice lecz cie kocham Eleno i nie potrafię być z nikim innym proszę wybacz mi tak bardzo tęsknie za tobą daj mi jeszcze jedną szanse, zrozum moje życie bez ciebie nie ma sensu.
- Gdyby wszystko było takie łatwe jak Ci się wydaje - westchnęła bezradnie.
- A nie jest? - zapytałem zdumiony marszcząc czoło ze zdumienia.
-Nie, nie jest Damonie !-powiedziała hardo i nałożyła na siebie bluzkę.
-Ależ jest Eleno, wystarczy się postarać-wydukałem i podszedłem do niej. Dziewczyna chciała się odsunąć ale położyłem jej ręce na ramionach. Elena popatrzyła się na mnie i westchnęła.
- Nawet nie wiesz jak bardzo pragnę być znów z tobą, to mnie aż dobija Damonie - powiedziała starając się nie płakać
- Wiec daj mi szanse bym mógł wszystko naprawić - powiedziałem po czym podszedłem do niej po cichu, i stanowczy za jej plecami objąłem ją
- Proszę pozwól nam być znów rodziną - szepnąłem całując płatek jej ucha
- Dobrze dam ci szanse, ale nie myśl że jedna wspólna noc wszystko naprawi, i nawet nie oczekuj że od razu pozwolę ci się wprowadzić, najpierw udowodnij mi że naprawdę chcesz być ze mną i że ci na mnie zależy oraz że raz na zawsze skończyłeś z tymi idiotycznymi oskarżeniami. - powiedziała twardo

Elena:

- Dobrze jak chcesz pierwszy dowód dam ci już teraz – powiedział wpijając się w moje usta

- Nie o to mi chodziło! - krzyknęłam odpychając go od siebie na co on tylko się uśmiechną

- Wiem kotku i dlatego zabieram cie dziś na kolacje – powiedział uśmiechając się tak jak lubiłam. C.D.N.

Rozdział 15 part 1: Tęsknota

„Prawdziwa miłość oznacza, że zależy ci na szczęściu drugiego człowieka bardziej niż na własnym, bez względu na to, przed jakimi bolesnymi wyborami stajesz”.

Nicholas Sparks

3 dni później

Chris:

Minęły 3 dni odkąd matka i ja wyjechaliśmy z Mistic Falls starała się tego po sobie nie okazywać ale ja widziałem jaka jest przybita i wiedziałem jaka jest prawda mój ojciec ją zostawił tak samo jak i mnie, i to akurat wtedy gdy go oboje potrzebowaliśmy nienawidziłem go za to, dla mnie mój ojciec umarł.

Damon:

Minęły 3 dni od zniknięcia Eleny i Chrisa tak bardzo za nimi tęskniłem, dom bez nich wydawał się taki pusty „nie wytrzymam dłużej, muszę lecieć do Toskanii by odzyskać Elenę” - pomyślałem - nie wiedziałem jeszcze co jej powiem lecz wiedziałem że muszę zrobić wszystko co się da aby móc znów być z nią i naszym synem. Biorąc torbę spakowałem się po czym dodatkowo włożyłem do torby jeszcze Pozew Rozwodowy oraz pierścionek zaręczynowy i obrączkę Eleny po czym ruszyłem na lotnisko dziś miałem szczęście akurat miał startować samolot do Toskanii w ostatniej chwili zdążyłem na lot, gdy już wystartowaliśmy miałem 12 godzin na ułożenie jakiegoś planu przez cały lot myślałem tylko o niej mimo że siedziała obok mnie piękna młoda dziewczyna na którą pewnie kiedyś zwrócił bym uwagę gdyż próbowała ze mną flirtować, lecz gdy zauważyła obrączkę na moim palcu chyba dała sobie spokój bo resztę lotu przesiedzieliśmy w milczeniu. nawet nie zauważyłem kiedy dotarliśmy na miejsce. Gdy tylko samolot wylądował odebrałem swój bagaż i biorąc taksówkę pojechałem do naszej posiadłości w której spędziliśmy nasz miesiąc miodowy na samo wspomnienie tamtych chwil uśmiechnąłem się, dotarłszy tam wziąłem bagaż i zapłaciwszy kierowcy ruszyłem w stronę domku lecz nim wszedłem wyciągnąłem z torby Pozew.

Elena:

Siedziałam właśnie w salonie i oglądałam horror „Królowa Potępionych” miałam nadzieje że przy takim filmie choć na chwile zapomnę o Damonie lecz niestety cały czas miałam w głowie gdyż patrząc na Lestata widziałam Damona który był tak samo seksowny i tajemniczy jak on, nagle oderwał mnie od filmu dźwięk dzwonka do drzwi, byłam zaskoczona gdyż dopiero się wprowadziliśmy więc nie spodziewałam się żadnej wizyty lecz mimo to wstałam i poszłam otworzyć gdy tylko ujrzałam naszego gościa doznałam szoku.

- Damon? Co ty tu... - zaczęłam lecz on mi przerwał

- Czy do jasnej cholery możesz mi to wytłumaczyć - powiedział pokazując mi podpisany prze zemnie pozew, był naprawdę nieźle wkurzony

- Już wyjaśniłam w liście

- Wiesz co możesz sobie z tym zrobić – powiedział po czym na moich oczach podarł dokument

- Ale... - zaczęłam lecz nim się zorientowałam on wpił się w moje usta a podarty dokument leżał na podłodze. Na początku odwzajemniłam pocałunek lecz po chwili otrzeźwiałam i odepchnęłam go od siebie.

- Nie! Damonie, Sam przecież chciałeś rozwodu, więc ci go dałam, a teraz pojawiasz się i mówisz że zmieniłeś zdanie? Co ty sobie w ogóle myślisz? Nie dam tak sobą pomiatać!

- Eleno wiem że to ja chciałem tego rozwodu ale...

- Ale co? No co Damonie? Masz zamiar powiedzieć że mnie kochasz a ja mam wpaść ci w ramiona i powiedzieć że też cie kocham i wszystko będzie w porządku. To tak już nie działa Damonie sama miłość nie wystarczy, w małżeństwie podstawą jest zaufanie a ty sam powiedziałeś że „mi nie ufasz i nie wiesz czy jeszcze kiedykolwiek zaufasz” w chwili w której wypowiedziałeś te słowa przekreśliłeś nasze małżeństwo ono już nie istnieje zniszczyłeś je a ten papier to tylko formalność. Więc jeśli naprawdę kiedykolwiek mnie kochałeś to pozwól mi zapomnieć i zniknij z mojego życia raz na zawsze i błagam nie znęcaj się nade mną a jeśli tak bardzo cie zraniłam to zamiast znęcać się od razu mnie zabij. Bo wiedza że ponownie przeze mnie cierpisz jest gorsza niż śmierć. - krzyczałam i zalewając się łzami upadłam na kolana chowając twarz w dłoniach.

- Przepraszam cie Eleno tak naprawdę nie chodzi o to że ci nie ufam, wprost przeciwne ufam ci po prostu kiedy zobaczyłem jak z nim się spotkałaś za moimi plecami wkurzyłem się i...

- ...i właśnie dlatego nigdy nie będzie nam pisane być razem zawsze będę cie kochać ale to już skończone nasze małżeństwo się rozpadło.

- Nie! Eleno błagam cie nie rób mi tego nie mogę was ponownie stracić.

- Nie martw się nie stracisz Chrisa to też twój syn i możesz go widywać kiedy chcesz, ale co do mnie jest już za późno więc pozwól mi odejść. - powiedziałam i uciekłam do sypialni

Damon:

- Eleno - krzyknąłem chcąc iść za nią lecz nagle na drodze staną mi Chris

- Nawet się nie waż, wystarczająco przez ciebie cierpiała

- Nie wtrącaj się

- A ty mi nie rozkazuj

- Jestem twoim ojcem i mam prawo ci rozkazywać

- Ty już nie jesteś moim ojcem dla mnie mój ojciec umarł a teraz niech pan wybaczy ale muszę zająć się matką - powiedział Chris jego słowa strasznie mnie zabolały przez jedną głupią kutnie straciłem żonę i syna.

5 miesięcy później

Toskania

Elena:

Chris znienawidził Damona, ja zaś próbowałam i starałam się zapomnieć tak jak zapomniałam o Stefanie lecz to nie było takie proste nawet próbowałam zacząć się z kimś spotykać lecz i to mi nie wychodziło gdyż wciąż kochałam Damona tęskniłam za nim i wiedziała że mimo wszystko Chris też za nim tęskni dlatego postanowiłam naprawić relacje Damona i Chrisa. Dlatego musiałam porozmawiać z synem.

Chris:

Leżałem właśnie na łóżku w swoim pokoju gdy nagle usłyszałem pukanie do drzwi.

- Chris mogę wejść – zawołała moja matka

- Tak jasne mamo coś się stało?

- Musze z tobą porozmawiać – powiedziała wchodząc

- Coś przeskrobałem? - zapytałem

- Nie, a przynajmniej o niczym mi nie wiadomo – powiedziała uśmiechając się, muszę przyznać że od pory rozstania z ojcem bardzo rzadko to robiła

- Wiec o co chodzi ? coś się stało ?

- Nie kochanie musimy porozmawiać o twoim ojcu

- Nie! Mamo ja już nie mam ojca

- Proszę Chris nie mów tak posłuchaj to że rozstaliśmy się z ojcem nie oznacza że ty masz się z nim nie widywać to twój ojciec i wciąż cie kocha

- Nieprawda on nas porzucił

- Proszę cie kochanie spotkaj się z nim, nie chce byś przez nasze rozstanie znów stracił ojca zrób to dla mnie.

- Eh no dobrze mamo spotkam się z nim, ale tylko ze względu na ciebie.

- Umówię cie z nim

- Ale... może ja to zrobię mamo - zaproponowałem

- Nie synku ja z nim porozmawiam

- Jesteś pewna że dasz rade

- Chris znam twojego ojca jak nikt inny i wiem jak z nim rozmawiać – powiedziała po czym wyszła z mojego pokoju

Elena:

Gdy wyszłam od Chrisa poszłam do swojej sypialni by zadzwonić do Damona. Dotarłszy wzięłam swoją komórkę, i biorąc głęboki wdech wykręciłam numer Damona który odebrał już po pierwszym sygnale.

Damon:

Mistic Falls:

Siedziałem właśnie w swojej sypialni i popijałem drinka gdy zadzwonił mój telefon byłem pewien że to blondi znów chce się wtrącać mi do życia i robić kolejny wykład na temat tego jak spaprałem życie Elenie zresztą nie tylko ona robiła mi takie wygłady musiałem w końcu dać jej do zrozumienia by dała sobie spokój więc nawet nie patrząc kto dzwoni odebrałem i zacząłem mówić

- Daj już sobie spokój blondi nie mam ochoty na twoje kolejne wykłady o tym jak spaprałem życie Elenie i jak mam to naprawić próbowałem ją odzyskać dla mnie już zawsze będzie tylko ona i to się nie zmieni kocham ją i... - mówiłem lecz nagle w słuchawce usłyszałem głos Eleny

- Ja ciebie też kocham - powiedziała po czym szybko się rozłączyła

Elena:

Toskania:

O nie tylko nie to miałam rozmawiać o Chrisie a nie wyznawać mu miłość co ja zrobiłam pomyślałam i nagle usłyszałam dzwonek telefonu oczywiście był to Damon „ok po prostu będę udawać że nic się nie stało” powiedziałam uspakajając się przełknęłam ślinę i odebrałam

- Słucham

- Eleno... dzwoniłaś przed chwilą

- Tak chciałam porozmawiać z tobą o Chrisie, namówiłam go by się z tobą spotkał powinieneś się z nim zobaczyć on cie potrzebuje

- Dzięki ze go namówiłaś kiedy mogę do niego przyjechać

- Może w piątek

- Dobra będę

- To do widzenia...

- Eleno zaczekaj chwile

- Coś się stało

- Czy to co powiedziałaś jest prawdą?

- To znaczy? Co masz na myśli? - zapytałam udając że nie wiem o czym mowa

- Powiedziałaś wcześniej że mnie kochasz, czy to prawda?

- Damonie... proszę daj spokój to nie ma sensu, ten rozdział naszego życia jest już zamknięty. Żegnaj.